Noise and Dirt

The conceptual framework of the performance, which emerged as a result of a meticulous research process that delves into Cengiz Çekil’s life and artistic practice, is inspired by Çekil’s ironic statement on the dominant aesthetics of “Arte Povera” in Turkey in the period following the 1980 military coup d'état. Çekil’s idea on how art can exist in this ideological contamination, as well as Jacques Attali’s ideas on noise and order in his article “Noise and Politics” (1977), form the main structure of the performance. Dirt and sterility, cycle and rebirth are also topics that were considered during the production process.

In addition to providing the essential origin of the performance as a sound and a subject, Cengiz Çekil’s Deaf Scream (1995) also plays a decisive role in determining the duration of Memişoğlulları’s performance. The performance will begin when Deaf Scream, which produces sound for 1 minute at intervals of approximately 25 minutes, goes silent and will end when its tune restarts. Memişoğulları has used the graphic notation method as a form of composition during the preparation process. After translating the physical forms of the works into notations, the artist will manipulate these sounds to intertwine visual and auditory references, thus redefining both mediums.

Commissioned by ARTER for I Am Still Alive : Cengiz Çekil Exhibition

Cengiz Çekil’in hayatını ve sanat pratiğini titizlikle kateden bir araştırma sürecinin sonucunda ortaya çıkan “Gürültü ve Kir” adlı performansın kavramsal yapısı, Çekil’in bir “tepki sanatı” olarak tanımladığı “Arte Povera” estetiğinin Türkiye’deki baskın varoluşuna dair ironik söyleminden hareketle kurgulanmıştır. Çekil’in 1980 askeri darbesi sonrası dönemle ilişkilendirdiği ideolojik kirliliğin içinde sanatın nasıl var olabileceği üzerine düşünceleri, Jacques Attali’nin Noise and Politics [Gürültü ve Politika, 1977] makalesindeki gürültü ve düzen üzerine fikirleriyle ortaklıkları üzerinden yorumlanarak performansın ana çerçevesini oluşturur. Kirlilik ve sterillik, döngü ve yeniden doğuş ise Memişoğulları’nın performansın üretim sürecinde odaklandığı diğer kavramlar arasında yer alır.

Cengiz Çekil’in Arter’deki Bugün de Yaşıyorum başlıklı retrospektif sergisinde yer alan Sağır Çığlık (1995), bir ses kaynağı ve özne olarak Memişoğulları’nın üretimine esin vermesinin yanı sıra performansın süresi açısından da belirleyici bir nitelik üstlenir. Yaklaşık 25 dakikalık aralarla 1 dakika süreyle ses çıkaran Sağır Çığlık eseri sustuğunda başlayacak olan performans, Sağır Çığlık yeniden ses çıkarmaya başladığında sona erecektir. Performansın üretiminde grafik notasyona başvuran Memişoğulları, Çekil’in sergisindeki eserlerin fiziksel formlarını birer notasyona çevirerek manipülasyona uğratmış, böylece görsel ve işitsel referansları iç içe geçirerek her iki medyumun olanaklarını da yeniden tanımlamıştır.

ARTER İstanbul’un davetiyle.